Korepetycje pilnie potrzebne!

Ironia losu. Dawno, dawno temu byłam święcie przekonana, że - prędzej czy później - wyląduję w szkole jako belfer. Nie przerażała mnie ta wizja, choć też nie sprawiała jakiejś szczególnej przyjemności. Ot, jakaś wersja planu na życie - przyzwoitego, solidnego, z odpowiednią dawką papierkowej roboty i kontaktu z ludźmi, który - mimo towarzyszącej mu wciąż nieśmiałości - lubię.

Plan nie wypalił. Pożyłam trochę. Dorobiłam się innej, ciekawszej, choć i trudniejszej wersji. I jakoś leci. Jakoś. 

Ale w przyrodzie nic nie ginie. O nie... Moja niedoszła belferska przeszło-przyszłość postanowiła upomnieć się o swoje prawa, fundując mi porządnego prztyczka w nos. Za karę. Z czystej złośliwości. Z perfidią godną uwiecznienia.

W efekcie dziś to mnie przydałby się nauczyciel. 
Mam już serdecznie dość swojego niedoedukowania w pewnych kwestiach.
A że człowiek uczy się ponoć całe życie...

Niniejszym ogłaszam POSZUKIWANIA KOREPETYTORA!
Najlepiej od zaraz. Pilne!

Zakres obowiązków nie jest zbyt skomplikowany.

Nulek i niecne skłonności do recydywy

Podobno mądrzy ludzie uczą się na błędach. Nie swoich, a cudzych w dodatku. Cała reszta świata, czyli ludzie średnio rozgarnięci, starają się natomiast wyciągać wnioski z własnych potknięć i na ich podstawie regulować swoje zachowania oraz postępki w przyszłości. A ja?

A ja, choć w tym roku kończę trzydzieści lat, choć doświadczenia życiowe mam bogate i liczne, pamięć zaś całkiem niezłą, zważywszy na listę spraw, które muszę w niej przechowywać, wciąż grzeszę skłonnościami do recydywy w tej jednej, nieszczęsnej dziedzinie: w popełnianiu błędów. I nie pomogą tutaj żadne korektorskie skłonności, przez niektórych znajomych wyolbrzymiane do rozmiarów ortograficzno-interpunkcyjnej manii... ;-)

Niezbyt uduchowione wyznanie

Każdy, kto widział choć kilka amerykańskich filmów i seriali, kojarzyć powinien, jak wyglądają tamtejsze nabożeństwa w kościołach chrześcijańskich. Chóry wyśpiewujące chwałę Pana, pastorowie wykrzykujący z emfazą rozmaite aklamacje, wierni wyrażający swoje emocje w tańcu i oklaskach... Oczywiście, jest to obraz spłycony, wizja na użytek widza niepotrzebującego zbytniego zagłębiania się w kwestie teologiczne. Ot, barwny obrazek, ciekawostka.

A jednak - dziś właśnie miałam okazję obejrzeć ów obrazek z bliska i na własne oczy, a wszystko to dzięki Terry'emu Virgo, mówcy, pisarzowi i założycielowi wspólnoty kościołów neocharyzmatycznych Newfrontiers. W Krakowie odbyło się dziś spotkanie modlitewne z Terrym, na którym to spotkaniu znalazłam się ze względów zawodowych, jako że moje wydawnictwo opublikowało najważniejszą książkę tegoż autora i ktoś ją musiał sprzedawać. A że ja lubię takie kiermasze, padło na mnie.